Definicja i znaczenie w stomatologii
Abiotrofia to wrodzone lub nabyte zaburzenie rozwojowe tkanek, które polega na ich obniżonej odporności oraz skłonności do przedwczesnego zużycia. W stomatologii termin ten odnosi się głównie do twardych tkanek zębów, takich jak szkliwo i zębina. Choć struktury te powstają prawidłowo, to jednak funkcjonują słabiej, a w konsekwencji szybciej ulegają uszkodzeniom. Dlatego dentysta w klinika stomatologiczna Wrocław powinien wcześnie rozpoznać problem i wdrożyć odpowiednie postępowanie.
Abiotrofia tkanek zęba – na czym polega?
W przypadku abiotrofii szkliwo i zębina wykazują obniżoną mineralizację oraz mniejszą odporność na czynniki mechaniczne i chemiczne. Zęby mogą wyglądać prawidłowo, jednak z czasem pojawiają się pęknięcia, nadwrażliwość oraz zwiększona podatność na próchnicę. Co istotne, zmiany te postępują stopniowo, a więc często ujawniają się dopiero w wieku dorosłym. Dlatego regularne wizyty w klinice stomatologicznej odgrywają kluczową rolę w diagnostyce.
PRZECZYTAJ TAKŻE: DEMINERALIZACJA – JAKIE NIESIE KONSEKWENCJE DLA ZEBÓW I SZKLIWA?
Przyczyny abiotrofii
Etiologia abiotrofii nie zawsze jest jednoznaczna, jednak stomatologia wskazuje kilka możliwych czynników. Do najczęstszych należą predyspozycje genetyczne, zaburzenia metaboliczne oraz choroby ogólnoustrojowe. Ponadto niewłaściwa higienizacja jamy ustnej, a także długotrwałe działanie kwasów mogą nasilać objawy. W efekcie nawet prawidłowo przeprowadzony zabieg stomatologiczny wymaga później ścisłej kontroli.
Objawy kliniczne
Objawy abiotrofii mogą być zróżnicowane, jednak najczęściej obejmują:
- zwiększoną wrażliwość zębów na bodźce termiczne,
- ścieranie powierzchni zębów,
- skłonność do pęknięć i mikrouszkodzeń,
- częstsze występowanie ubytków próchnicowych.
Dlatego stomatolog Poznań, analizując stan uzębienia, bierze pod uwagę zarówno obraz kliniczny, jak i wywiad z pacjentem.
Diagnostyka i leczenie
Rozpoznanie abiotrofii opiera się na badaniu klinicznym oraz diagnostyce obrazowej. W klinice stomatologicznej lekarz ocenia strukturę szkliwa, stopień jego zużycia oraz reakcję zębów na bodźce. Leczenie ma charakter zachowawczy i ochronny, a jego celem jest spowolnienie procesu degeneracji. Stosuje się m.in. zabiegi wzmacniające szkliwo, preparaty fluorkowe oraz odpowiednio dobrane materiały odbudowujące. W zaawansowanych przypadkach możliwe jest leczenie protetyczne lub zastosowanie implantów.
Znaczenie profilaktyki
Profilaktyka odgrywa kluczową rolę w przypadku abiotrofii. Regularna higienizacja, stosowanie past o niskiej ścieralności oraz systematyczne wizyty kontrolne pozwalają ograniczyć postęp zmian. Co więcej, wczesna interwencja stomatologa zwiększa szansę na zachowanie naturalnych zębów przez wiele lat.
Podsumowanie
Abiotrofia to istotny problem stomatologiczny, który wymaga kompleksowego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego. Dzięki współpracy pacjenta ze stomatologiem oraz odpowiedniej profilaktyce możliwe jest skuteczne spowolnienie procesu i utrzymanie funkcji zębów.
Powrót do: SŁOWNIK